Ειμαστε και εμείς όμως...!

Αγαπάμε πολεις ή ακομα και χώρες στις οποίες δεν έχουμε πάει ποτέ και άτομα που δεν έχουμε συναντήσει παρα μόνο στα όνειρα μας. Αγαπάμε και θαυμάζουμε άτομα που έχουν πεθάνει και ξέρουμε ότι δεν θα συναντήσουμε ποτέ. Ερωτευόμαστε χαρακτήρες ταινιών και βιβλίων που στην ουσία δεν υπάρχουν. Ένα έχω να πω .. Η κοινωνική μας ζωή ειναι πιο νεκρή και από την Πριγκίπισσα Νταϊάνα. Αλλα δεν πειράζει. Οταν μεγαλώσουμε θα είμαστε από εκείνους τους ενηλικες-σπασικλες που θα λένε στα παιδιά τους ότι στην ηλικια τους ήταν ερωτευμενα με τον Joseph Morgan και αυτά θα γελάνε. Αλλα ας μην το παμε τοσο μακριά γιατι μόνο που το σκέφτηκα ανατρίχιασα. Ας επιστρεψουμε στα αλλα πράγματα που κάνουμε και αν τα σκεφτούμε λίγο πιο καλα τα βρισκουμε και εμείς οι ιδιοι τρελα και αστεία. Κατά έναν μυστήριο τρόπο θέλουμε πάντα αυτά που δεν μπορούμε να αποκτήσουμε ή που ειναι πολύ δύσκολο να αποκτήσουμε. Και οταν επιτέλους τα αποκτούμε, τις περισσότερες φορές δεν τα θέλουμε άλλο. Εδω βέβαια υπάρχει και μια εξαίρεση η οποία ειναι τα παπούτσια. Γιατί (από προσωπικής εμπειρίας) πάντα θέλουμε καινούρια και τοσο σπάνια παπούτσια που μόνο εμείς τα φοράμε σε όλην την πόλη και που πρέπει να χρυσοπληρωσουμε για να ερθουν από το εξωτερικό με ειδική παραγγελία. Οταν όμως αποκτούμε αυτά τα παπούτσια  ή οποιαδήποτε αλλα παπούτσια θέλαμε καιρο δεν τα παραταμε σε μια γωνία όπως με τα περισσότερα πράγματα. Τα φοράμε όσο πιο συχνά μπορούμε (μέχρι και στον ύπνο μας μην πω) και δείχνουν ακομη σαν να τα πρωτοβγαλαμε από το κουτί γιατι κάθε μέρα ακολουθούμε το γνωστό τελετουργικό 'γυαλισε τα για να δείχνουν αφορετα και πεντακάθαρα'. Και κανουμε και κάτι άλλο. Είμαστε έτοιμοι να επιτεθούμε σε οποιονδήποτε τολμήσει να διαπράξει το αποτρόπαιο έγκλημα να πατήσει τα υπέροχα και πεντακάθαρα παπούτσια μας που κανένας δεν έχει δικαίωμα να λερώνει. Πως γίνεται όμως με μαθηματικη ακριβεια κάθε φορα που φοράς καινούρια παπούτσια και που τρέμεις από φοβο να μην σε πατήσουν να αντιδρούν όλοι λες και εχεις χαρτάκι κολλημένο στην πλάτη που να λεει 'πατηστε με' δεν το έχω καταλάβει ακομα. Και βέβαια η δική σου αντίδραση ειναι πάντα η ίδια, δηλαδή πας και κάθεσαι στο πιο κοντινό μέρος που βρισκεις, βγάζεις το χαρτομαντιλο από την τσέπη , το βρεχεις με νερο (μερικές φορές δει το βρεχεις γιατι μερικά παπούτσια δεν πρέπει να βρέχονται όπως για παράδειγμα τα χειμωνιάτικα μποτακια)  και αρχίζεις να τριβεις το παπούτσι μέχρι να γυαλίσει ενώ ταυτόχρονα βρίζεις οποιον τόλμησε να σε πατήσει. Και δεν ειναι μόνο αυτά. Υπάρχουν αμέτρητα πράγματα που κάνουμε και που ειναι εντελώς χαζά αλλα ειναι παρα πολλά για να τα αναφέρω όλα τωρα. Πάντως όλα αυτά τα μικροπράγματα ειναι που μας κάνουν μοναδικούς και αξιαγαπητους. Για αυτο και θα συνεχίσουμε να τα κανουνε! Είμαστε και εμείς όμως!
Peace and Love,
yo.I'm El